Verdien av ordet "hei".

Har traska same vegen til Dragefjellet stort sett kvar morgon sidan 10.august, og det er eigentleg litt interessant med kva folk eg møter. Ei dame har eg treft nesten kvar gong. Fyrst på hausten sendte vi kanskje eit blikk no og då, medan rett før jul byrja vi av ein eller anna grunn å seie "hei" når vi passerte kvarandre, som regel alltid rett framom Johanneskirken. No i det siste har eg hatt lesedagar, eksamen og forelesning kl 14.15. Og sjølv om eg gjerne vil skryte av kor "ivrig" eg er, så er eg ikkje så ivrig at eg går frå heime 7.30 når eg ikkje må gå før 13.30, så eg har ikkje treft på dama sidan før jul.

I dag gjekk eg med iPoden på øyret, sterkt konsentrert for å ikkje snuble i laussnø - men plutseleg høyrer eg; "hei, det var lenge sidan!" Joda, ho hadde lagt merke til at eg hadde vore "fråvêrande". Så då vart vi ståande der då, og ho snakka om katten sin, om strikking, om vêret og om snøen. Diverre hadde eg litt dårleg tid, men dette var jo triveleg. Ho var så glad for at eg sa "hei" til ho når eg gjekk forbi ho, det gjorde ho så glad visstnok.

Føler meg veldig snill og god for tida, ikkje ende på kor mange eg er snill mot ser det ut til.

Over til noko heilt anna - eg stortrivst i Bergen!!! Før jul lengta eg litt vel ofte heim, men no veit eg ikkje heilt om eg skal heim i påska ein gong (okei, eg MÅ vel det men). Sjølv om bergensarane er elendige på brøyting, så er vêret flott om dagen... Bileta under er frå Torget/Bryggen.